Het is vaak een grote schok als iemand in je omgeving zich van het leven heeft beroofd (suïcide). Niet alleen heb je te maken met een plotseling verlies, maar ook met schuldgevoelens, onbegrip, boosheid en de vraag waarom. Dat kan verschrikkelijk ingewikkeld zijn. Als counselor en ervaringsdeskundige ondersteun ik nabestaanden in het vinden van hun eigen weg om hiermee om te gaan en tot een bepaalde mate van berusting te komen.
Rouw is op zich vaak al een complex proces met allerlei emoties. Maar rouw na zelfmoord krijgt er nog allerlei extra lagen bij. Niet alleen is het verlies vaak onverwacht, ook is het heel natuurlijk dat je je afvraagt of je het had kunnen voorkomen, of dat je je schuldig voelt omdat je niet meer gedaan hebt. Ook kan het gebeuren dat je verschrikkelijk boos wordt op de overledene of andere betrokkenen. En bovendien wordt je geconfronteerd met de vraag waarom diegene het gedaan heeft, wat ging er door hun hoofd, waarom doen ze je dit aan?
Toen mijn vader suïcide pleegde in 2016 heb ik zelf ervaren hoe het is. Ik heb van dichtbij gezien hoe familieleden ermee omgingen. Er is niet één manier van omgaan met alles wat erbij komt kijken, en zeker geen juiste. Ieder vindt zijn eigen weg, in zijn eigen tempo.
In mijn begeleiding als counselor maak ik gebruik van die ervaring. Ik weet hoe belangrijk het is als iemand ruimte geeft aan alles wat komt kijken bij het rouwproces, als iemand doorvraagt op je pijn, verdriet, boosheid, onbegrip. Juist ook wanneer je daar liever niet naar wilt kijken. De enige manier om eruit te komen is door het aan te gaan binnen jouw mogelijkheden. En je kunt meer aan dan je misschien weet.